004 v1.jpg

Vroeger, toen zaten de mensen vast. 

Alle mensen.

Ze werden keurig op hun plaats gehouden, al die tijd, door regels die iedereen als wetten was gaan zien.

Je was van het dorp. Of van de kerk. En in elk geval van de familie, of de stam.

Je afkomst was wie je was, en daar zat je in vast.

Dat heette ‘binding’.

Die binding was een soort van gevangenschap, maar ook een veilige omheining. Want wat er ook gebeurde: je was van het dorp. Of van de kerk. En in elk geval van de familie.

Overal verder in de samenleving zag je ook binding: de bedrijven waren gebonden aan hun vestigingsplaats en hun personeel, de leden waren gebonden aan hun vereniging, de politieke partijen waren gebonden aan hun achterban.

Maar tegenover binding staat ‘ontbinding’ en wat niemand een halve eeuw daarvoor voor mogelijk had gehouden gebeurde: we ontbonden.

Hoe dat zomaar opeens kwam?

Omdat bleek dat het kon (dat hadden de jaren zestig namelijk bewezen).

En ook omdat er een enorme beloning tegenover leek te staan, want wie wilde er niet een oprijlaan en een dubbeldeur koelkast?

Omdat het kon, en ook omdat die beloning zo stond te glanzen in de etalage, deden de mensen het: blind van blijheid verwierpen ze de zuilen waarin ze gewoond hadden, verlieten ze rennend de kerken en aanvaardden ze zonder omzien De Wereld als hun nieuwe dorp.

'Ik’ was de nieuwe dimensie, ‘nu’ de enige focus en de 'vrije markteconomie' de nieuwe religie.

Omdat de mensen het deden, deed de samenleving het ook: overal zag je ontbinding. De bedrijven voelden zich niet meer gebonden aan iets anders dan aandeelhouderswaarde, leden voelden zich elke dag tot een nieuwe vereniging aangetrokken en de politieke bewegingen bleef niets over dan zelfbehoud.

Nu zijn we hier.

Midden in een crisis van vertrouwen en binding. In een tijdperk van financiële, politieke, ethische onrust, bestaansonrust dus.

Opeens is het postmoderne perspectief van helemaal alleen te staan zo aantrekkelijk niet meer.

Van ‘ik’ verlangen we naar een ‘we’ en het ‘nu’ maakt ons huiverig voor straks.

Wie geeft er raad?

Niet de mensen die ons hier gebracht hebben. Niet de apostelen van de ontbinding, die ons verteld hebben dat de waarheid (over een merk of een product bijvoorbeeld) iets is dat je gewoon verzinnen kunt.

We moeten op zoek naar nieuwe vormen van binding.

We moeten nieuw weefsel van vertrouwen en veilige samenhang maken. Er moeten nieuwe zuilen komen waarin we kunnen leven; de mensheid schreeuwt erom.

Die zuilen kunnen bewegingen zijn, nieuwe religies of gemeenschappen, merken, ja misschien zelfs wel vormen van digitale vereniging.

Maar die zuilen zullen hoe dan ook waarachtig moeten zijn.

Dat lukt alleen als er weer een verbinding komt tussen wat je geeft en wat je neemt. Tussen belofte en waarmaken. Tussen groep en individu. Tussen recht en plicht. Tussen ingrediënt en eindproduct. Tussen maatschappelijke kosten en maatschappelijke baten.

Dat gaat dus niet over trucjes.

Daarvoor hebben we dus ook geen schreeuwer nodig maar eerder een luisteraar.

Niet iemand die denkt dat hij het weet, maar iemand die het eerst wil snappen.

Iemand die houdt van in stilte denken – laten we zeggen: iemand die in zijn jeugd al vooral veel zijn mond hield en het liefst aan de rand van de groep zat, of op een laddertje twee meter daarboven; de mooiste plekken om te observeren, te luisteren en te denken.

En die zich vanuit zijn hele wezen verzet tegen schijnheiligheid.

Zo iemand, die zou kunnen helpen om te zien waar de nieuwe kiemen van hechting liggen.

Zo iemand, daar gaan losgemaakte mensen, en losgeraakte merken, en onthechte ideeën heel veel plezier van hebben.

Sikko Gerkema kan dat.

Hij kan binden en verbinden – mensen en ideeën; hij heeft een enorm trackrecord op dat gebied (vraag het maar aan iedereen met wie hij gewerkt heeft).

Hij kan feilloos voelen wat wel en wat niet waarachtig is. En van wat wel waarachtig is, kan Sikko een pareltje maken dat de mensen graag aan elkaar doorgeven.

Sikko bindt.

(Met dank aan mijn vriend Manfred Bik voor deze mooie woorden, die ik zelf nooit had kunnen schrijven. Wat een geschenk.)

Ik ben ruim 20 jaar werkzaam in de communicatie-branche waarvan 8 jaar als Executive Creative Director bij Tribal & DDB Amsterdam. Sinds 2012 werkzaam als zelfstandig creatief en strategisch adviseur. Sinds 2016 ben ik, samen met Jeroen van Zwam en Gertjan Hafkamp, mede-oprichter van Ceci n'est pas un bureau. 

www.cecinestpasunbureau.nl

 

 

 

Tot de opdrachtgevers waarvoor ik gewerkt heb behoren o.a. het Koninklijk Concertgebouw Orkest, het Financieel Dagblad, Dokters van de Wereld, NRC, FrieslandCampina, Chocomel, Duyvis, Mastercard, Pink Ribbon, Lipton Tea, Zilveren Kruis Achmea, Achmea, NS, KLM, Vattenfall, Grolsch, Ziggo, Aviko, Audi, McDonalds, Centraal Beheer Achmea, Metakids, Volkswagen, Appelsientje, Robeco en Avantium.

https://www.linkedin.com/in/sikkogerkema/

 

 

Samen met mijn partner Isabelle ik drie kinderen: Puck, Mees en Cato.

sikkogerkema@gmail.com                       

 

 

+31 6 21218405